Ախ Հայրենիք
Ո՛վ հայրենիք, երբ կը տեսնեմ քեզի լաւ,
Ուրախ զուարթ ապահովուած առանց ցաւ,
Երբ կը ստանաս քաղաքական մեծ համբաւ,
Որ դու հագնիս արքայական նոր հալաւ,
Չմեռնէի մէկ տեսնէի անգրաւ,
Քո թշնամուն կայքը լինէր քեզ գրաւ։
Մէկ տեսնէի Կարին նստած հայ իշխան,
Հայ տառերով գրէր հայոց հրաման,
Տիգրանակերտ, Մուշ, Պայազիտ դէպի Վան,
Ուղարկէին հայոց զօրքեր պահապան.
Քիւրդ եւ թուրք գլուխ ծռած հայութեան,
Ճանաչէին թէ սա՛ է ազգ մ՚իրաւ։
Փառքն այն աւուր, ո՜հ, հազար փառք այն ժամին,
Երբ հայոց տալ զՀայաստան կը կամին.
Թո՛ղ նկատեն յայնժամ Հայկայ Արամին,
Տեսնեն ինչպէս շուտ կը յաղթեն թշնամին.
Ապերախտ չեն քաջ թոռները Արամին,
Միշտ կը պահեն իրենց ցեղքն անպարսաւ։
Պիտի տեսնե՞մ արդեօք մի հայ դատաւոր,
Տաճկահայաստանը նստած փառաւոր.
Պիտի վերնայ լուսինը կիսաբոլոր,
Անոր տեղըխաչը փայլի լուսաւոր.
Այն տեղ Իշխէ քրիստոնեայ թագաւոր,
Ժպտի մէկ օր Հայաստանի բախտ բոլոր։
Ա՜խ, ե՞րբ կու գայ այն օրը մեզի համար,
Ազատութեան հոգի քաշեմ անդադար.
Այս աշխարհս մի բան չկայ անհնար,
Աշխատելով մարդ կը գտնէ նոր հանճար,
Եթէ Աստուած մէկուն լինի բարերար,
Այնպէս ազգը չի վնասուիր ոչ բնաւ։